အတိတ္ ေ၀၀ါးေပမယ့္
ေရွးယခင္ အတိတ္မ်ား ဆီက
သခင္စိတ္ရယ္ နဲ႔ ဒို႔ ဗမာ ....
ကၽြန္ျဖစ္ရင္း လမ္းေပ်ာက္
ထီးစည္ေပါက္ ေပမယ့္
စိတ္၀မ္းမကြဲ တြဲလက္ျမဲလို႔
လက္တြဲ ေလ်ာက္ခဲ့တာ ဒို႔ ဗမာ ...
ကၽြန္သေဘာက္မ်ား ရယ္လို႔
ေအာ္ေငါက္ကာ ထိုးၾကိတ္
ဖိနွိပ္ ရိုင္းျပ နွိပ္စက္ ၾကေပမယ့္
တြဲလက္ မျဖဳတ္ ခဲ့တာ ဒို႔ ဗမာ ....
ခု ကာလမ်ား ရယ္တဲ့
မ်ိဳးဘာသာ သာသနာ အတြက္
အဖုအထစ္ မ်ားရယ္ နဲ႔ ဒို႔ ဗမာ ...
တစ္ကိုယ္ေတာ္ အက်ိဳးကို ေမ်ွာ္
သူ႕ေပၚ ငါ့ေပၚ နင္းခြလို႔ ေက်ာ္
သူ႕ကို ငါကိုက္ သူ ျပန္ရိုက္နွင့္
တကယ္အဟုတ္ လွဳပ္ရင္းျမဳပ္လို႔
ေဖါင္စီးရင္း ေရငတ္
အဟုတ္မွတ္ ေနတဲ့ ဒို႔ ဗမာ ...
ငါ့ေလွငါထိုး ပဲခူး ေရာက္ေရာက္
ငါ့ျမင္း ငါ့စိုင္း စစ္ကိုင္း ေရာက္ေရာက္
ဒီပံုသာ ဆက္လို႔ ေလွ်ာက္ရင္ျဖင့္
ပန္းတိုင္ လည္းေပ်ာက္ လမ္းလည္း ေကာက္မည္ ...
ငါတို႔မျပင္ မဆင္ျခင္က
အမ်ိဳးဘာသာ ကုန္းေကာက္စရာ မက်န္
ထီးနန္းလည္း ေပ်ာက္ မ်ိဳးပါေပ်ာက္ မည္ ...
အမ်ိဳးေပ်ာက္ မွာ စိုးေၾကာက္ စရာ ............။
No comments:
Post a Comment
လာေရာက္အားေပးမွဳကို ကိုသစၥာမွာ ေက်းဇူးတင္ရွိပါသည္။